Henry Ford begon al jong. Op 12-jarige leeftijd bracht Henry zijn meeste vrije tijd door in een kleine werkplaats die hij zelf had ingericht. Hier construeerde hij in 1878, op 15-jarige leeftijd, zijn eerste stoommachine. Het jaar daarna vertrok hij het vlakbij gelegen Detroit, om er als leerling-monteur te gaan werken. 

Zijn leertijd duurde drie jaar, waarna Henry naar Dearborn terugkeerde. De daarop volgende jaren verdeelde Henry zijn tijd tussen het werken met stoommachines en het repareren ervan, deeltijdwerk in een fabriek in Detroit en het herstellen van de landbouwwerktuigen van zijn vader. In 1888 vond een grote verandering in zijn leven plaats toen hij met Clara Bryant trouwde en hij voortaan zijn gezin onderhield door een zagerij te beginnen. 

Kort daarna veranderde Ford opnieuw van baan om vanaf 1891 als ingenieur bij de Edison Illuminating Company in Detroit in dienst te treden. Twee jaar later, na zijn promotie tot hoofdingenieur, beschikte Ford over voldoende tijd en geld om meer aandacht aan zijn persoonlijke experimenten met motoren met inwendige verbranding te besteden.

Het hoogtepunt van deze experimenten was het bouwen van een zichzelf voortstuwend voertuig - de Quadricycle - in 1896. De eerste Ford motor kwam sputterend tot leven op zijn houten keukentafel op 58 Bagley Avenue en werd al snel gevolgd door zijn volgende ontwerp, een motor gemonteerd op een frame met vier fietswielen - de eerste auto van Ford.

Nadat hij in 1898 ontslag had genomen bij Edison, vormde Ford de Detroit Automobile Company. De firma ging echter al gauw failliet. Maar Ford liet zich niet uit het veld slaan en ontwierp en bouwde enkele racewagens. Met één daarvan, de beruchte ‘Sweepstakes’ versloeg hij de Amerikaanse Kampioen Alexander Winton op 10 oktober 1901.